Karlovačka gimnazija - Fizika 
I razred
II razred
Svemir
Svemir je sve što postoji, sve što je ikada postojalo i sve što će ikada postojati.
Da bismo razmišljali o Svemiru moramo se odreći par osnovnih mentalnih uporišta, na kojima se bazira svakodnevno razmišljanje, a to su apsolutnost vremena i prostora. Vreme i prostor su nastali onog trenutka kada je nastao Svemir i zajedno sa energijom (u svim njenim formama) čine osnovne komponente Svemira.
1929. godine Edwin Hubble je otkrio da svi nebeski objekti (zvezde i galaksije), koji zrače vidljivu svetlost, pokazuju "crveni pomak" - talasne dužine emitovane svetlosti su veće od onih koje bi trebalo da budu, da je svetlost emitivana od objekta na zemlji. Uzrok ovakve pojave je Doplerov efekat u domenu vidljive svetlosti. Kada se izvor svetlosti udaljava od posmatrača, posmatrač vidi svetlost veće talasne dužine (crvena) a kada mu se probližava, svetlost teži plavoj boji, odnosno manjim talasnim dužinama. Hubble je ispravno zaključio da se svi svemirski objekti međusobno udaljavaju, velikim brzinama. Što je galaksija na većoj udaljenosti od Zemlje, njena brzina kojom se udaljava je veća. Jedini logičan zaključak je da se Svemir širi. Ako vratimo film unazad doći ćemo do jedne tačke iz koje je sve krenulo. Teorija koja ukazuje na nastanak Svemira iz jedne "tačke" naziva se Teorija Velikog Praska, odnosno Big Bang Theory
Dimenzija "tačke" iz koje je nastao Svemir bila je manja od dimenzija atoma. U takvim dimenzijam važe zakoni kvantne fluktuacije. Naime, kvantni zakoni verovatnoće daju mogućnost nehomogenosti unutar tako malih zapremina. Ova nehomogenost bila je preteča nastanka galaksija i zvezda u periodu koji je sledio. Da bi se održala potencijalna nehomogenost, protosvemir je morao proći kroz fazu enormno brzog širenja. Ovaj period naziva se inflacija, i trajao je oko 10 exp-32 sekundi, pri čemu se Svemir uvećao 10 exp27 puta. Samo desetak sekundi posle Big Bang-a nastale su prve elemntarne čestice, koje su zbog ogromne energije stvorile i prva jezgra budućih elemenata, uglavnom vodonika i helijuma. U prvih 380 000 godina Svemir je bio toliko vruć, da elektroni i jezgra nastalih elemenata nisu mogli da formiraju atome. Energije slobodnih elektrona bile su prevelike da bi dozvolili jezgrima vodonika i helijuma da ih vežu u energetske nivoe. U tom periodu slobodni elektroni su apsorbovali svo elektromagnetno zračenje, te je svemir bio neprovidan. Nakon 380.000 godina temperatura Svemira se dovoljno smanjila da se omogući formiranje prvih atoma. Kako vezani eletroni mogu da apsorbuju samo određene talasne dužine (drugi Borov postulat), Svemir postaje providan. U tom periodu Svemir je bio prožet svetlošću, koja odgovara zračenju tela na temperaturi od 3000K. Ostaci te svetlosti otkriveni su 1964. godine u domenu radio zračenja, koje odgovara temperaturi od 2,7K. Talasna dužina zračenja se povećala tokom 13,7 milijardi godina (starost Svemira) upravo zbog širenja Svemira. Ovo pozadinsko zračenje bilo je predviđeno teorijom velikog praska, i njegovo otkriće dalo je značajnu prednost Big Bang teoriji u odnosu na druge, tada aktuelne teorije Svemira. Nehomogena raspodela mase u svemiru dovela je gravitacionom agregacijom do nastanka prvih zvezda, a ubrzo i galaksija, 400.000.000 godina od velikog praska.
Veličina Svemira
S obzirom da je starost Svemira procenjna na 13,7 milijardi godina, najudaljenije galaksije koje je moguće primetiti sa Zemlje se nalaze na udaljenosti 13,7 milijardi svetlosnih godina. Svetlost sa udaljenijih objekata nije imala vremena da stigne do Zemlje. Šta se nalazi iza ove "granice" predmet je bezgraničnih spekulacija, jedna od kojih  je da je naš Svemir jedan od multisvemira. Činjenica da svetlost kroz Svemir može putovati milijardama godina, upućuje na zaključak da gledajući u zvezde gledamo u prošlost. Ako je galaksija koju posmatramo udaljena 100.000.000 svetlosnih godina od Zemlje, svetlost koju vidimo pošla je sa posmatrane galaksije pre 100.000.000 godina, odnosno to što vidimo desilo se pre 100.000.000 godina. Drugim rečima, ako bi pripadnici neke vanzemaljske civilizacije, na udaljenosti 100.000.000 svetlosnih godina od Zemlje, sada posmatrali Zemlju, videli bi carstvo dinosaurusa na Zemlji. 
Život zvezde
Ilustracija prikazuje evoluciju svemira, oblikovanog delovanjem gravitacije. Svemir je u početku imao karakteristike magline, manje - više ravnomerno raspoređenih čestica i atoma. Vremenom dolazi do grupisanja materije u forme zvezda, galaksija i galaktičkih jata, čime se formira i "prazan" prostor. Gravitacionim sažimanjem "nebula", oblaka gasa, dimenzija stotinak svetlosnih godina, formiraju se gasne lopte koje se dalje sažimaju. U jezgrima takvih lopti se gravitaciona potencijalna energija transformiše u toplotu, što vodi povećanju temperature u centralnom delu. Gravitacioni kolaps se nastavlja sve dok se delovanju gravitacije ne suprotstavi neka druga sila. Kada jezgro dostigne dovoljnu temperaturu za odvijanje nuklearne fuzije, gasna lopta se upali - rodila se zvezda. Dalja sudbina zvezde zavisi od njene početne mase. Kada zvezda potroši fuziono gorivo gravitacija ponovo preuzme dominantnu ulogu, te dolazi do gravitacionog kolapsa jezgra zvezde. U slučaju manjih zvezda sažimanje jezgra se zaustavlja na stadijumu belog patuljka, koji se narednih milijardi godina polako hladi. U slučaju zvezda većih masa jezgro kolabira u deliću sekunde, pri čemu omotač biva odbačen u svemir u eksploziji supernove. Na mestu jezgra ostaje neutronska zvezda ili crna rupa. Naredna animacija prikazuje detaljnu evoluciju srednje velikih zvezda.
Evolucija zvezde veličine Sunca